Analizując oczekiwania neofitów od fundraisingu, dochodzimy do wniosku że prawie wszyscy fundraiserzy i organizacje charytatywne pragną jak najszybciej uzyskać jak najwięcej zasobów od krajowych i zagranicznych dawców i wykorzystanie tego we własnych celach, inaczej mówiąc chowanie cudzej kasy do własnej kieszeni chowając się za plecami dobrodziejstwa. Przykrym jest także fakt, że na tę drogę prymitywnego porządania staje wiele trenerów, którzy sa autorytetami, a nawet całe organizację. Już są realizowane projekty (z ogromnym budżetem!) po nauczaniu "sztuki i nauki przyciągania xasobów" dla wszystkich chętnych. Tak samo jak uczyć o fundraisingu nie każdy potrafi, kto nałykał się książkowych znań i (lub) właściciel własnego rezultatywnego doświadczenia łowcy grandów. Zaryzykuję stwiedzić, że wcale nie każdego trzeba temu uczyć. Oczywiście, tu chodzi nie o dosłownym licencjonowaniu tej działalności i ustawodawczych organiczeń dostępu do wiedzy takiego rodzaju. Jestem jednak pewna, że w sprawach wykładów, uczenia się i realizowania fundreisingu zupełnie nie możliwie obejść się bez korporacyjnej etyki.
Zobacz tez: kredyt Kosów Łącki | Windykacja | wózki widłowe